Afspraak in september: de terugkeer na de zomervakantie
Deze opdracht is geverifieerd door onze leerkracht: eergisteren om 3:47
Type huiswerk: Opstel
Toegevoegd: 18.01.2026 om 11:26
Samenvatting:
Ontdek de betekenis van september als maand van verandering en leer hoe de terugkeer na de zomervakantie emoties en rituelen in België beïnvloedt 🌅.
Inleiding
Wanneer men de uitdrukking “Rendez-vous en septembre” hoort, lijkt het alsof er een sluier van verwachting en melancholie over de tijd van het jaar wordt gelegd. Het roept beelden op van een afspraakje na een lange, uitgerekte zomer; het moment waarop men elkaar weerziet na weken vol zon, vrijheid, reizen of gewoon terrasjesplezier. Deze Franse formule is in België niet ongewoon, zeker niet in het zuiden van het land, waar taal en cultuur vaak samenvloeien. Toch spreekt het beeld ook de verbeelding van Nederlandstalige Vlamingen aan, omdat september traditioneel een maand van kentering is: het einde van de vakantievrijheid, de terugkeer naar de schoolbanken, het hervatten van het gewone leven.Deze maand is niet alleen de grens tussen twee seizoenen, het is eveneens een keerpunt in het sociale ritme van mensen. Denk maar aan het begin van het academiejaar in Gent of Leuven, de drukte in de straten van Brussel wanneer studenten uit alle windstreken terugkeren, en de agenda’s van gezinnen die plots weer gevuld worden met hobby’s, afspraken en routines. Sta je stil bij de diepere betekenis van een ‘rendez-vous’ in september, dan stuit je op universele gevoelens van hoop, afscheid, verwachting en de angst voor het onbekende.
In dit essay onderzoek ik wat een ontmoeting in september werkelijk kan betekenen. We buigen ons over de symboliek van deze maand, hoe een rendez-vous meer kan zijn dan een gewone afspraak, en hoe tijd en herinnering deze ontmoetingen kleuren. Originele literaire verwijzingen en Belgische voorbeelden kaderen dit verhaal, dat niet alleen over september gaat, maar over verandering en de waarde van ontmoeting.
De symboliek van september als maand van verandering
September hult zich als het ware in een gloed van vergankelijkheid. In Vlaanderen voel je het al bij het ochtendgloren: een eerste kille wind, het zonlicht dat zijn scherpte verliest, het groen dat langzaam geel en oranje wordt. In het werk van de Belgische dichter Herman de Coninck, bijvoorbeeld in zijn bundel “Zowel zomer als winter”, duikt september vaak op als het moment waarop men beseft dat niets blijvend is. “September is de schaduw van de zomer, een plek waar alles nog even blijft hangen,” zo schrijft hij. De overgang van zomer naar herfst zorgt ervoor dat mensen hun tempo aanpassen. Het daglicht slinkt, het speelplein loopt sneller leeg en in huis wordt het gezelliger.Cultureel heeft september een haast sacrale bijklank binnen het Belgisch leven. Dé bekendste gebeurtenis is zonder twijfel de eerste schooldag op 1 september, een vast ritueel voor jong en oud. In heel Vlaanderen worden boekentassen opgepoetst, turnzakjes klaargelegd, en wachten schuifeldende ouders aan de schoolpoort, hun kroost loslatend in het nieuwe schooljaar. Die sfeer is haast universeel: het bevat spanning, ontluikende vriendschappen, angst voor het onbekende, maar vooral verwachting van alles wat nieuw is. Het Belgisch onderwijs kent bovendien een lange traditie van septemberbelofte: nieuwe leerkrachten, nieuwe klaslokalen, soms zelfs hele nieuwe scholen. Dit geeft de maand een betekenis die veel verder reikt dan alleen een seizoenswisseling; het is de start van een cyclus vol kansen.
Psychologisch uit zich dit alles in een weemoedig gevoel: een terugblikken op wat voorbij is, maar ook vooruitkijken naar wat komen zal. In de psychologie noemt men dit “ambivalente anticipatie”: enthousiasme voor het onbekende, gemengd met een rouwproces om de verloren zomer. De Belgische jeugdbewegingen, zoals Chiro en KLJ, nemen in september afscheid van het zomerkamp, maar zien uit naar een nieuw werkjaar. Zo wordt september een maand van opnieuw ontmoeten, dromen, maar tegelijk missen en herschalen.
Het idee van een rendez-vous: meer dan een afspraak
Het Franse ‘rendez-vous’ zegt meer dan het ordinaire Nederlandse ‘afspraak’. In België leeft deze uitdrukking voort, niet enkel door de tweetaligheid, maar door haar gevoelswaarde. Een rendez-vous draagt verwachting, een vleugje mysterie en zelfs een zekere plechtigheid. De sfeer die rond zo’n ontmoeting hangt, werd mooi beschreven door Amélie Nothomb, de Brusselse schrijfster die in “Stupeur et Tremblements” de gelaagdheid van menselijke ontmoetingen ontleedde. Zo’n afspraak is nooit zomaar functioneel; het brengt een gemoedstoestand teweeg: hoop op erkenning, op vriendschap, misschien op liefde.Een rendez-vous, zeker na een langere periode van afwezigheid, is beladen met herinneringen en anticipatie. Denk aan twee vrienden die elkaar weerzien na een vakantie in verschillende landen, of geliefden die elkaar terugvinden nadat ze gescheiden werden door de zomerse hittegolven en de afstand van vervlogen dorpen. De Vlaamse chansonnière Yasmine zong ooit “September, alles wordt opnieuw bekeken.” Hiermee wordt treffend weergegeven hoe ontmoetingen in september steevast op een weegschaal belanden: wat was, wordt afgewogen tegen wat nog kan komen.
Er zijn talloze vormen van rendez-vous: het romantische afspraakje in het park tegenover het Sint-Pietersstation, een professioneel overleg in Hastière of een symbolische ontmoeting met jezelf aan het begin van het academiejaar. Elke variant biedt kansen op transformatie, op het hertekenen van relaties of het herdefiniëren van het eigen levenspad.
De unieke combinatie: een ontmoeting in september
Waarom zou men net september kiezen als moment voor een belangrijke afspraak? Omdat deze maand een natuurlijk moment van reflectie en heropstart is. De zomer heeft zijn sporen nagelaten: bruinverbrande huid, verhalen van kampvuurnachten en vakantieliefdes, maar ook – misschien onmerkbaar – een gewijzigde blik op het leven. Wanneer mensen in deze periode afspreken, is dat niet zomaar; het is een bewust kiezen voor een schone lei.De omgeving zelf speelt een krachtige rol. Stel je de stad Leuven voor op een septemberavond: het goudbruine licht, cafés die opnieuw volstromen, de geur van gevallen bladeren. Het is dezelfde stad, maar getekend door de herinnering aan alles wat nog niet lang geleden voorbij was. Dit seizoen biedt een treffende metafoor: warmte die langzaam overgaat in kilte, blijdschap die overgaat in rust. Zulke ontmoetingen bevatten de dubbelzinnigheid van afscheid en verwachting. Misschien zoeken mensen elkaar net op omdat ze in deze tijd ruimte voelen om te praten over dromen, plannen en twijfels. De emotionele resonantie is anders dan tijdens de lichtvoetige zomermaanden – dieper, serieuzer, kwetsbaarder.
Praktisch bekeken is september een drukke maand, scholen en bedrijven hernemen hun volle kracht. Precies daarom heeft elk rendez-vous in deze periode extra waarde: het vraagt inzet, bewust kiezen om tijd vrij te maken tussen verplichtingen door. De afspraak schuilt niet langer in vrijblijvendheid, maar krijgt symbolische betekenis.
September en herinnering: de tijd als lens op ontmoetingen
Wat een afspraak in september blijvend bijzonder maakt, is het feit dat herinneringen zich in deze context vaak scherper, voller lijken te nestelen. De Vlaamse schrijver Bart Moeyaert illustreert in zijn jeugdboek “Broere” hoe een terugblik op septembermomenten een bron van heimwee kan zijn: “Wij zagen elkaar altijd terug in september. Het rook er naar nieuwe boeken en natgeregende kleren.” Het zijn niet enkel de gebeurtenissen die beklijven, maar de kleuren, de luchten, de geluiden van vallende bladeren en hun impact op de ziel.Fictieve of werkelijke verhalen staven dit idee. Neem een leerling uit een Vlaams dorp, die op 1 september voor het eerst naar de middelbare school fietst en diens leven vanaf dan ziet veranderen, niet zozeer door de schoolboeken, maar door het nieuwe vriendengroepje waarmee toekomst en dromen worden gedeeld. Of denk aan grootouders die in september hun kleinkinderen weerzien na een uitgerekte zomer, en alvast plannen smeden voor het najaar, het sintfeest, kerst en nog veel meer.
Een rendez-vous in september fungeert vaak als mijlpaal: “toen we elkaar zagen, was het alsof alles vanaf nul begon.” Zulke momenten kunnen beslissend zijn voor zelfbeeld en relaties – een oud klasgenootje terugzien op de eerste schooldag, een docent die inspireert om een bepaalde richting uit te gaan. De tijd doet er wel degelijk toe: wat in september gebeurt, krijgt via herinnering steeds een nieuwe laag betekenis. Een ontmoeting die in eerste instantie louter gezellig leek, blijkt bij nader inzien de kiem voor een nieuwe passie, een nieuwe levensfase.
Conclusie
September is geen gewone maand, en een rendez-vous in september zeker geen gewone afspraak. Het is het kruispunt waar het verleden en toekomst elkaar ontmoeten, waar hoop, afscheid en verwachting samenkomen. De symboliek van september ligt diep verankerd in de Belgische cultuur: in het onderwijs, het gezinsleven, de literatuur en vooral in ons collectief geheugen.Een rendez-vous in deze maand draagt een kracht die verder reikt dan praktische afspraken; het slaat bruggen tussen mensen, dromen en plannen, tussen zomerherinneringen en herfstverwachtingen. Het zet aan tot reflectie, tot het maken van keuzes, tot verbinding zowel met anderen als met zichzelf. In een wereld die steeds sneller gaat, is stilstaan bij deze betekenisvol gekozen ontmoetingen geen overbodige luxe, maar eerder een ankerpunt.
Mag deze “rendez-vous en septembre” ons eraan herinneren dat het leven opgebouwd is uit zulke kleine en grote onderbrekingen, sleutelmomenten die de loop van ons bestaan mede bepalen. Koester deze septemberontmoetingen – ze zijn de lijm tussen de verschillende hoofdstukken van ons leven. En wie weet: misschien draagt elke september opnieuw een belofte in zich, niet enkel voor het heden, maar evenzeer voor de herinneringen die we morgen zullen oogsten.
Beoordeel:
Log in om het werk te beoordelen.
Inloggen