Diepgaande verkenning van Zita Theunyncks debuutroman

Deze opdracht is geverifieerd door onze leerkracht: 15.01.2026 om 16:47

Type huiswerk: Opstel

Toegevoegd: 15.01.2026 om 15:59

Het wordt spectaculair. Beloofd door Zita Theunynck – Een Literaire Verkenning

I. Inleiding

De titel zet meteen verwachtingen hoog, want wie ‘spectaculair’ in zijn titel durft plaatsen, moet dat ook waarmaken. Toch is het niet het spektakel van cinema of klassieke avonturenromans zoals we die kennen uit de lessen Nederlands (denk aan *Reynaert de Vos* of *De Leeuw van Vlaanderen*), maar eerder het innerlijke tumult – de kleine oorlog in het hoofd en het hart van gewone mensen – dat Theunynck aanboort. Dit plaatst haar in het rijtje van hedendaagse Vlaamse auteurs als Lize Spit en Griet Op de Beeck, die met rake observaties en psychologische diepgang het genre van de relatieroman naar een nieuw niveau tillen.

In dit essay analyseer ik hoe Theunynck erin slaagt om van het gewone iets buitengewoons te maken: via haar toegankelijke stijl, vernieuwende opbouw, sterke karakteruitwerking en vooral haar vermogen om zelfs imperfecties te omarmen tot menselijkheid. Daarbij leg ik de focus op haar schrijftechniek, thematiek, emotionele impact en persoonlijke leeservaring – uiteraard niet zonder de kritische kanttekeningen waarvan geletterde essayisten in het Vlaamse onderwijs zo houden.

---

II. Bespreking van stijl en structuur

Veel Vlaamse lezers zullen het herkennen: je leest de eerste tien bladzijden van een nieuw boek, twijfelt nog wat, en legt het dan misschien weer weg als het niet meteen pakt. Bij *Het wordt spectaculair. Beloofd* wist ik, net als verschillende recensenten uit De Morgen en Knack, al na twaalf pagina’s: dit is niet zomaar een debuut, dit wordt een boek dat me zal bijblijven. Theunynck start niet met wilde cliffhangers of overdreven poëzie, maar met subtiliteit en geloofwaardigheid.

B. Unieke stijlkenmerken en vormelijk experiment

Wat onmiddellijk opvalt aan Theunyncks schrijfstijl is haar soberheid en precisie. Geen barokke uitwijdingen of tachtig bijvoeglijke naamwoorden per zin, maar een beheerste, bijna minimalistische stijl die doet denken aan auteurs als Peter Verhelst, zij het minder hermetisch. Daarmee experimenteert ze ook met typografie en lay-out: af en toe wordt het lettertype groter of verschijnen woorden schijnbaar ‘uit elkaar getrokken’ op de pagina – een vormgegeven weerspiegeling van chaos of stilte in de geest van het personage.

Het is een risico – denk aan de visuele gedichten van Paul Van Ostaijen, een klassieker uit onze schoolboeken – maar binnen de context van Theunyncks proza werkt het. Het is nooit gratuite spielerei, maar dient om de emotionele staat van haar personages voelbaar te maken.

C. Vertelperspectief en structurering

Opvallend in het boek is de afwisseling tussen een auctoriële verteller en de persoonlijke stem van Leonard, de ik-figuur. Die dubbele laag schept niet alleen afstand maar tegelijk intimiteit – als lezer voel je je soms buitenstaander, soms direct betrokken. De afwisseling in perspectief doet denken aan technieken uit de Vlaamse theatertraditie, bijvoorbeeld het werken met innerlijke monologen en zogenaamde ‘brechtnarratie’.

Door deze versnijdingen krijgt het verhaal tempo en diepte: je leeft én met Anna mee, die worstelt met haar onzekerheden, én met Leonard, wiens gedachtestroom af en toe zo herkenbaar banaal is dat het grappig wordt. Het verrast, houdt je alert en is literair gezien innovatief zonder pretentieus te zijn.

D. Dialogen: tussen kritiek en lof

Sommige critici vinden dat de dialogen 'stroef' of 'gekunsteld' overkomen. Maar wie ooit op een Vlaamse fuif, familiefeest of Leuvense studentenkot heeft rondgehangen, weet dat dergelijke ongemakken nu eenmaal de realiteit zijn. Anna en Leonard zeggen niet altijd het perfecte op het juiste moment – en net dat maakt hen authentiek. De dialogen zijn soms onhandig, hilarisch in hun alledaagsheid, en brengen het soort humor dat je ook terugvindt in Vlaamse filmklassiekers als *Iedereen Beroemd!* of tv-series als *De Mol* – pijnlijk herkenbaar, nooit overdreven schaamteloos.

Kortom: Theunynck bewijst dat imperfecte, slimme dialogen de band met de lezer versterken en niet per definitie een stilistisch minpunt hoeven te zijn.

---

III. Thematische analyse

Theunynck kiest niet voor romantische clichés, maar voor rauwe, ontwapenende eerlijkheid. Ze toont relaties zoals ze werkelijk zijn: labiel, soms saai, vol neigingen tot terugtrekken en ruzie maken over futiliteiten. Dat maakt het boek niet sentimenteel, maar juist krachtig – in de lijn van Vlaamse klassiekers als *De helaasheid der dingen* (Dimitri Verhulst), waar tragiek en humor hand in hand gaan.

Het boek legt de focus op de drempels van communicatie in een 21ste-eeuwse realiteit. Geen zeemzoete liefdesbrieven, maar sms’jes vol misverstanden en emotionele afstand – iets wat menig jongere lezer in Vlaanderen en Brussel maar al te goed herkent.

B. Portret van Anna en Leonard

Beide hoofdpersonages zijn zorgvuldig uitgewerkt. Anna is allesbehalve een ‘klassiek’ hoofdpersonage: sociaal onzeker, introvert en onhandig op een bijna aandoenlijke manier. Ze staat lijnrecht tegenover Leonard: eerder rationeel aan de buitenkant maar intern een vat vol twijfels en soms ongecontroleerde reacties. Hun relatie evolueert langzaam, herkenbaar voor iedereen die ooit urenlang getwijfeld heeft over een ‘seen’ op Messenger of zich dagen schuldig voelde na een domme opmerking tijdens het fietsen.

Wat Theunynck bijzonder maakt, is dat ze geen sensatie zoekt: de intieme groei tussen beide hoofdpersonages brengt ze zonder dramatische wendingen, maar met veel nuance en emotie. Dit sluit aan bij de traditie van psychologische romans, zoals die van Kristien Hemmerechts, waar de focus ligt op karakterontwikkeling i.p.v. gebeurtenissen.

C. Breder maatschappelijk kader

Naast de pure relatie-analyse snijdt het boek onversneden actuele thema’s aan: de enorme druk van sociale verwachtingen (een huis, kinderen, carrière); de onuitgesproken behoefte aan ‘me-time’; het prille ochtendhumeur en de mini-ruzies die daaruit voortvloeien (hoe vaak heeft u als lezer niet op zaterdagochtend met iemand over de badkameruren gevochten?). Thema’s als grenzeloze ongeduldigheid en nood aan zelfzorg maken het boek hypermodern, zonder trends te willen hypen.

D. Emotionele eerlijkheid en impact

Zelden las ik een boek dat me zo ontregelde – niet omdat het tragisch om het tragische is, maar omdat het confronteert met je eigen gebreken. Vrienden en kennissen, maar ook ikzelf, voelden zich na bepaalde hoofdstukken verward of zelfs tot tranen toe bewogen: het is een verhaal dat je dwingt naar jezelf te kijken, zonder schaamte.

E. Kritische reflectie: plotzwaktes en extremen

Toch is niet alles perfect. De plotwending rond Leonards zelfdoding – getriggerd door een banaal misverstand – voelt voor velen wat ‘over the top’. In voorbeelden uit onze schoolliteraire canon, zoals in *La Reprise* van Jeroen Olyslaegers, wordt het belang van een geloofwaardigheidsbasis sterk onderstreept. Hier lijkt dat net te ontbreken: een diepgaand gesprek of een tussenstap voor het drama had misschien de impact verhoogd en het verhaal minder geforceerd doen aanvoelen. Toch getuigt het van lef te tonen dat kleine fouten in communicatie grote gevolgen kunnen meebrengen.

---

IV. Persoonlijke reflectie en leeservaring

Als lezer kan je niet anders dan jezelf spiegelen aan Anna’s onzekerheden of Leonards koppigheid. Voor mij persoonlijk was Anna’s behoefte aan controle en haar faalangst pijnlijk herkenbaar – de gespannen momenten aan de ontbijttafel, de ongemakkelijke interacties tijdens feestjes: ik zag mezelf, zoals zovele anderen, weerspiegeld in haar karakter. Ook het contrast tussen haar en Leonard – nukkig maar trouw – doet denken aan dynamieken in mijn eigen vriendenkring.

B. Sociaal bewijs en wederklank bij anderen

Niet alleen mij greep het boek aan. In de Vlaamse boekenclubs en op sociale media wordt volop gedeeld hoe diep het verhaal mensen raakt. Recensies in tijdschriften zoals *Boek* of reacties op websites als *Hebban* zijn unaniem lovend over de authenticiteit en de emoties die Theunynck losmaakt. Soms werkt die collectieve herkenning zelfs versterkend: als je eenmaal over het boek praat, krijg je een zee van “Dat las ik ook!”-momenten.

C. Humor als tegengewicht

Wat het boek echter uniek maakt, is de lichtvoetigheid waarmee zware thema’s gebracht worden. Net zoals in de traditie van Urbanus-strips of de luchtige passages in de boeken van Tom Lanoye, zorgt Theunynck door kleine, grappige anekdotes – denk aan gênante flaters tijdens dates of gênante familiebarbecues – ervoor dat het verhaal nooit loodzwaar wordt. Zo blijft het boek toegankelijk, zelfs voor lezers die huiveren voor te veel melancholie.

---

V. Slotconclusie

Zita Theunynck heeft met *Het wordt spectaculair. Beloofd* een uniek en innemend debuut afgeleverd dat microscopisch precies, maar nooit afstandelijk, de uitdagingen van het moderne liefdesleven fileert. De sterke punten – beheerst taalgebruik, visuele experimenten, gelaagde personages – wegen ruimschoots op tegen enkele plotmatige imperfecties, die het geheel zelfs authentieker maken.

B. Eindconclusie

Het boek is ‘spectaculair’ – niet volgens de conventionele maatstaven, maar omdat het durft tonen waar anderen wegkijken, en het pleit maakt voor het recht op kwetsbaarheid zonder poespas. Een essentiële aanrader voor wie Belgische literatuur van vandaag écht wil begrijpen.

C. Afsluitende tip

Aan de lezer: neem ruim de tijd, laat het verhaal en de emoties bezinken, praat erover met anderen, en ontdek hoe literatuur mensen kan verbinden. Aan aspirant-auteurs: wees niet bang voor soberheid, durf te experimenteren met structuur en vooral – schrijf de waarheid, hoe schurend die ook mag zijn.

---

VI. Tips voor toekomstig essaywerk

---

Met deze benadering overstijgt een essay over *Het wordt spectaculair. Beloofd* het gewone verslagwerk en groeit het uit tot een persoonlijke én literaire reflectie die heel passend is binnen het Vlaamse onderwijs en de hedendaagse literaire beleving.